Błonnik
Błonnik pomimo, że nie jest trawiony w przewodzie pokarmowym człowieka i jest wydalany w takiej postaci, w jakiej go spożywamy, ma bardzo duże znaczenie dla organizmu. Wspomaga pracę całego przewodu pokarmowego. Wpływa na prawidłową pracę jelit i ich właściwe funkcjonowanie. Wspomaga perystaltykę jelit, zapobiega zaparciom i obniża poziom cholesterolu we krwi, a szczególnie poziom cholesterolu LDL. Sprzyja także obniżeniu cukru we krwi poprzez zmniejszenie w niej poziomu insuliny, co jest szczególnie ważne dla diabetyków (chorych na cukrzycę). Przyczynia się do rozwoju korzystnych bakterii jelitowych, nie podwyższając wartości energetycznej pokarmu. Po spożyciu chłonie wodę, pęczniejąc, wypełnia żołądek, dając poczucie sytości. W ten sposób zapobiega tyciu. Błonnik przyspiesza proces wydalania pokarmu, skracając czas kontaktu toksycznych substancji z jelitem, czas absorpcji tłuszczów, co zmniejsza wchłanianie się cholesterolu i trójglicerydów. Błonnik jest probiotykiem, przyczyniającym się do rozwoju mikroflory jelitowej. Tworzy naturalne podłoże i pożywkę dla bakterii probiotycznych. Pozytywnie oddziałuje na organizm człowieka, ponieważ pobudza wydzielanie śliny podczas żucia pokarmów, która ułatwia ich rozdrabnianie oraz zawiera enzymy trawiące cukry. Chociaż błonnik nie ma znaczenia jako substancja odżywcza, to jednak jest niezbędny w diecie. Zapotrzebowanie na błonnik wynosi 15 g/1000 kcal, tj.30g/dzień. WHO (Światowa Organizacja Zdrowia ) zaleca spożywanie 20-40 g błonnika na dzień. Wprowadzanie większych ilości błonnika należy stopniować, zwiększając jednocześnie ilość wypijanych płynów. Ważne jest natomiast, aby pamiętać, że nadmierne spożycie błonnika w diecie, czyli powyżej 50 g/dziennie jest tak samo niekorzystne, jak zbyt mała jego ilość.
- Produkty bogate w błonnik:
- pieczywo razowe i pełnoziarniste
- rośliny strączkowe (groch, fasola)
- soja
- pokarmy zbożowe (kasze, otręby, płatki, musli)
- suszone owoce, orzechy
- ziarna, pestki niełuskane
- warzywa spożywane ze skórką
